Aşkı Yoktur Kimsede Târife Kudretle Mecâl

Aşkı yoktur kimsede târîfe kudretle necâl
Gerçi âşıklar onun hakkında etmiş çok makāl

Âdeme üstâd-ı küldür, vuslat-ı cânândır aşk
Bildirir dâim ona bu gördüğü varlık hayâl

Aşk deyip de geçme o dünyâ vü ukbâ rûhudur
Ondan hep neş'et eder dünyâda cümle kıyl ü kal

Nûr u nârın menba'ı bir, yâni aşk ammâ sakın
İhtiyârın verme nâra var iken nûr u cemâl

Bak şu müşfik vâlide sevmekte evlâdın heman
Gönlünü vermiş ona, kalbinde ancak o hayâl

Bak şu miskin ihtiyâra dembedem gayrettedir
İddihâr-ı rızk u mâla ger harâm u ger helål

İşte bak bir nev-civan yakmış abâyı dilbere
Eylemiş fikr ü hayâli ânı da âşüfte-hâl

Çalışır hoca kitablar koltuğunda dâimâ
Beyne'l-emsâl kendine desinler hep sâhib-kemâl

Bak şuna dikmiş gözün ikbâl ü câha bekliyor
Gam değil bu yüzde etse varin ırzın pâyimâl

Aşk nârının daha çok nev'i var böyle âziz
Bir kaçından mümkin etmek såire bil intikal

Şah Edhem tâc ü tahtın aşk için etti fedâ
Verdi boynun aşka Mansûr, olmamıştı hasta-hål

Vech-i Leylâ vü Yusuf'da her ne gördülerse hem
Oldu Mecnun'la Züleyhâ bî-karâr âşüfte-hâl

Aşk nûrudur bütün uşşâkı ser-gerdân eden
Subha dek âşıkları giryân eden şevk-ı visâl

Aşıka sermâyesi mâşüka cânın vermedir
Vermeyen Ken'ân cânı urmasın aşktan makāl